Prelogo
L’arrabato de vivir y morir, en un cómic.
Ángel Guinda (Zaragoza 1948) ye un d’os poetas más compleixos y percutiders d’as letras españolas d’os zaguers cuaranta años. Un poeta que se puede definir como un constructor de lenguache, en primer puesto, y tamién como un esplorador d’os esperringleros d’o cuerpo y l’esmo. En a suya lirica se masan diversas tradizions: o poeta d’a intimidat más dolenta, o poeta d’a vida engalzada por o drama, o poeta que canta con atros, un poeta sozial y somarda a qui le fa goi chugar con a fabla nomás que por esfrute, estruzia y rasmia. Tamién ye un poeta metafisico. Y talmén, como lo suyo quiesto Cecco Angioleri, ye un poeta d’o galox, d’a marguinalidat, o poeta acazegau d’o mundo porque portia un mundo aintro que baralla por trobar-se.
(fragmento)
Antón Castro
Antón Castro
Epilogo
Ye, a la fin, un libro guindesco en a suya totalidat, en a suya plenitut verbal, en a suya abundanzia vital y mortal, o suyo designio poetico, en a suya endovinazión, en as suyas preguntas y en as suyas respuestas, en o suyo panteísmo material, en a suya festividat lesica, en o suyo colosal abrazo a o mundo y a os mundos que l’abitan, como una mena d’empatico uroboros que los afalaga y les ne diz tot, encara que siga a vegadas con bellas chislas de desdicha. Zelebremos a parola d’Ángel Guinda; a suya machestuosidat.
(fragmento)
Manuel Martínez-Forega
Poema
DE NINO YO VIYEBA EN ZARAGOZA rinozerons con tozuelo d’ombre, ombres con tozuelo de pistola, ombres con tozuelo de picha, ombres con tozuelo de copón, ombres con tozuelo de mardano, con tozuelo de buei, de chibaro; ombres tozolons, capezutos, ombres con o tozuelo en os piez.
